บทที่ 8 เปลือย Nc
จากนั้นก็พรั่งพรูออกมายาวเหยียด “พวกเธอน่ารักและหน้าเงินไปพร้อมๆกัน แต่ที่ทำให้ผู้ชายติดใจคงไม่พ้นเรื่องนั้น ความอ่อนหวานที่ซุกซ่อนความเผ็ดร้อนไว้ใช้งานบนเตียง นั่นล่ะคือพรสวรรค์พิเศษที่ติดตัวพวกเธอมา”
ชีกห์การิมรับฟังดังนั้นก็ได้แต่พยักหน้าช้าๆอย่างเห็นด้วย
นูรีนมาอยู่ที่นี่ก็เพราะเงินแม้เอาตัวเข้าแลกก็ยอม
บางทีเธอดูขี้กลัว แต่ทำไมถึงได้ใจกล้ามาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเพียงคนเดียวเช่นนี้?
เป็นความย้อนแย้งกันไปมาให้เขาขบคิดจนหัวเแทบจะระเบิด
นี่หล่อนมีอิทธิพลต่อความคิดเขาได้ยังไงกัน?!
ห้าวันแล้วที่เธอหมกตัวเองอยู่แต่ในห้องนอนโดยให้เหตุผลกับป้าอัมนีว่าไม่สบาย นิ้วเรียวลูบไล้ร่องรอยจากการกระทำของเขา หัวใจปวดหนึบไปพร้อมกับการนั่งไว้อาลัยให้แก่ความสาวที่เขาพรากมันไป
เธอนั่งอ้าขาอยู่บนเตียง มีกระจกบานเล็กตั้งกลางหว่างขาที่ไร้เสื้อผ้า ดวงตาเพ่งมองได้เพียงครู่หนึ่งก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ปึง ปึง
หญิงสาวดีดกายวิ่งกระวีกระวาดไปสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนออกไปเปิดประตู
“ไง หายดีรึยังล่ะ?”
ป้าอัมนียืนเท้าสะเอว แต่มือข้างหนึ่งถือชาสมุนไพรมาให้
“ก็ ดีขึ้นนิดหน่อยแล้วค่ะ แต่พรุ่งนี้หนูขอลาอีกนะคะ”
แม่บ้านวัยกลางคนยืนฟังแล้วถอนหายใจ
“การแกล้งป่วยเพื่อหนีหน้าเจ้านายไม่ใช่วิธีที่ฉลาดหรอกนะ เธอคิดอะไรอยู่? คิดว่าชีกห์จะเข้ามาขอโทษที่ทำเธอเศร้าเหรอ? เห้อ นูรีน ฟังนะ เธอเป็นเพียงแค่สิ่งของสนองความต้องการเจ้านาย อย่าไปเผลอคิดเลยเถิด ไม่อย่างนั้นเธอจะเจ็บเปล่าๆ”
เธอรู้สะอึกกับถ้อยคำเสียดแทงใจจนพูดอะไรไม่ออก
“เอาล่ะ ตกลงเธอจะลาป่วยสักเจ็ดวันนะ”
ใบหน้าหวานชะงัก รู้สึกเหนือความคาดหมายที่ป้าอัมนีอนุญาตให้เธอลาพักทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ได้ป่วยอะไร และยิ่งไปกว่านั้นป้ายังเพิ่มวันให้เธอเองเสร็จสรรพ
“ขะ ขอบคุณจ้ะป้า”
“เออ รีบๆรับไปซะสิ”
“ค่ะๆ” เธอยื่นมือรับน้ำชาจากป้าเข้ามามาดื่มในห้อง
เสียงแจ้งเตือนมือถือดังขึ้นขณะกำลังกระดกถ้วย สายตาเหลือบมองเห็นแจ้งเตือนโอนเงินเข้าจำนวนหนึ่งล้านบาท เธอแทบสำลักน้ำชาออกมา
“แค่กๆ”
มือขวาที่แปะพลาสเตอร์ติดแผลค่อยๆหยิบข้อความใหม่ขึ้นมาอ่าน
ไม่ต้องตกใจนะนูรีน ถือว่าเป็นของขวัญเตรียมต้อนรับทายาทของชีกห์การิม เดือนหน้าฉันจะกลับมาฟังข่าวดีนะ -
อยู่ๆเธอก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เป็นความคาดหวังที่เร่งเร้าเธอทางอ้อมแถมยังให้รางวัลกดดันเธอเพิ่มเข้าไปอีก
ชีกห์การิมทนเพิกเฉยมาหลายวันแล้วกับการไม่โผล่หน้ามาให้เขาเห็นนานเกือบหนึ่งอาทิตย์ของนูรีนกระทั่งเช้าวันนี้อดรนทนไม่ไหวจึงโพล่งเอ่ยออกไป
“เด็กนั่นกลับบ้านแล้วหรือ?”
“คะ?”
ป้าอัมนีกรอกตาแล้วนึกอ๋อ
“ออ นูรีนไม่สบายนอนพักในห้องค่ะ”
“หึ งั้นหรือ” เธอจงใจหลบหน้าเขาชัดๆ “ฝากบอกเธอด้วยว่าคืนนี้ตอนสี่ทุ่มเข้าไปพบฉัน!”
“หา?” เธอรับฟังจากป้าอัมนีแล้วต้องเอนหน้าลงฟุบโต๊ะอ่านหนังสือ
“เตรียมตัวไว้ล่ะ”
ป้าอัมนีบิดริมฝีปาก มองเธอแล้วยักไหล่ ก่อนปิดประตูห้องออกไป
“ไม่รอดแน่นูรีน คืนนี้แกไม่น่ารอด ต้องโดนเต็มๆชุดใหญ่ไฟกระพริบแน่”
เธอนั่งชันเข่าบนเก้าอี้ทึ้งผมตัวเองฟุ้งซ่านใกล้จะบ้าเข้าไปทุกทีแล้ว
..มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ใคร?”
เธอนิ่วหน้าให้เบอร์แปลกก่อนรับ
“นูรีนค่ะ”
‘ล้างเนื้อล้างตัวให้ดีๆล่ะ คืนนี้เรามีธุระสำคัญที่จะต้องทำ ร่วมกัน’
“....”
ตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ด
ปลายสายวางไปแล้ว
เธอรู้สึกวาบหวามเหมือนมีลมพัดผ่านทั่วช่องท้อง
มือกุมหน้าอกรับฟังจังหวะหัวใจที่เต้นถี่รัว
ชีกห์การิมคนนี้ ช่างมีอิทธิพลต่อการเต้นของหัวใจเธอเหลือเกิน
นับตั้งแต่วันที่ได้พบหน้ากันครั้งแรก หรือจะการได้ยินข่าวคราวจากแดนไกลว่าเขากำลังจะหมั้น จะเข้าพิธีแต่งงาน หรือแม้แต่วันที่คุณหมอซูซานไปหาที่ร้านกาแฟแล้วเอ่ยถึงเขา จากอดีตจวบจนปัจจุบัน หัวใจเธอจะเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงหรือแม้แต่ได้ยินชื่อ ‘ชีกห์ชาริม’
แล้วคืนนี้ เธอจะตกเป็นของเขา ชายที่เธอหลงรักมาตั้งแต่แรกเจอ
“ถอดเสื้อผ้าสิ”
คำสั่งแรกทำเธอกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่
“หรือจะดื่มย้อมใจสักหน่อยดี?” เขายื่นแก้วไวน์ให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ” เธอรับมากระดกรวดเดียวหมดแก้ว
อาการร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่างกาย เธอยืนหลับตาถอดเสื้อผ้าออก
จนกระทั่งไม่เหลือ..
ชีกห์การิมจ้องมองร่างเปลือยเปล่าตาไม่กระพริบ เขาไม่นึกว่ายอดถันของเธอจะสีหวานขนาดนี้ มันเหมือนดอกไม้แรกแย้มที่ยังไม่เคยต้องมือชายใด
“สวย” ครางฮือในลำคอราวกับเสียงละเมอ เธอช่างสมบูรณ์แบบและงดงามมากกว่าที่คาดการณ์เอาไว้ อารมณ์กำหนัดพุ่งพล่านจนมันตุงคับเป้าแข็งโด่ขึ้นมา สายตาหื่นกระหายแทบจะกระโจนเข้าใส่
..แต่เย็นไว้การิม
รอพิสูจน์ด่านสุดท้ายก่อน
“มานอนบนเตียงสิ”
“ค่ะ”
“ซี้ดดด” ชีกห์การิมครางฮือออกมาอย่างเปิดเผยเมื่อมีหญิงสาวนอนเปลือยเนื้อตัวสั่นเทาอยู่ต่อหน้า
“ไม่ต้องกลัว รอบนี้เราจะไม่เร่งรีบ” มือลูบไล้ตั้งแต่เรียวขาเนียนนุ่ม หยุดไว้ตรงหนั่นเนินเนื้อมีขนปกคลุมจางๆ
“ฉันต้องถามก่อนว่าชอบแบบไหน รุนแรง หรืออ่อนโยน?”
“อ่อนโยนค่ะ” เธอรีบตอบโดยไม่คิดนาน
“อ้าวหรือ นึกว่าจะชอบความรุนแรงแบบวันนั้นเสียอีก”
“มะ ไม่ค่ะ หนูกลัว”
“เอาล่ะ หลับตา”
เธอรีบหลับตาปี๋ลง มือไม้เกร็งไปหมด
“สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่ต้องกลัว”
เขาบอกขณะปลายนิ้วกำลังเลื่อนไปแตะตรงรอยแยก กดยวบเข้าไปสัมผัสกับความชุ่มฉ่ำ
“อ๊ะ” สองขารีบหุบเข้าหากันอัตโนมัติ
“ฉันสั่งให้ไปล้างมาดีๆทำไมยังมีน้ำไหลอยู่ล่ะ?” เสียงแหบพร่าเปล่งถามทั้งทีรู้ดี
เธอขยับร่างเตรียมจะลุก
“จะไปไหน?”
“จะไปล้างอีกรอบค่ะ”
“ไม่ต้อง!”
